Pablo's profilePaBLo GuTiPhotosBlogListsMore Tools Help
Contador de visitas

Pablo Gutiérrez Díez

Occupation
Location
Hombre sencillo... Estudio teleco y espero aprobar algo... jajajajajajajajaja. Poco mas, agregame para conocerme y nos echaremosunas risas.
No list items have been added yet.

PaBLo GuTi

EL RiNCóN De LoS SuEñOs...

Live Clock

Loading...
September 25

Mi camino

Oídos sordos
Bocas mudas
Manos quietas
Ojos tristes


Solo en un rincón
La tristeza invade tu espacio
Tapizado de estratos de ropa
Sumergido en el silencio

Los pájaros oyen tu pasar
Solo la lluvia te logra evitar
Abstracto sin brillo ni color
Te has convertido en tu malhechor

Quietos, quedan en silencio
Silencio por que callas
Susurra si no quieres que te oigan
Dime algo pero no te vallas así

Silencio, que consumido en la oscuridad
Tan solo la bruma es tu amistad
Silencio, que recorres la ausencia
Solo en soledad logras hablar

Silencio que en mis palabras
Te tornas hablante de poesías
Pero ante un punto final dices;
¡! Viva ¡! he ganado una vez más

April 29

Borracho de madrugá

(No quiero sombreros de colmo ni quiero...)
Robásteis soles de plañir en primavera,
quebrantos en papel de oro,
robustos signos umbrosaron mi quimera
y los garbanzos de mi agosto en frío
me los comí en una cala de río
donde no quedan baretas ni estío.
Contaminásteis los amagos de mi espera,
los arrumacos con la envidia,
deshabitastéis con zotal la aurora yerta
y las violetas de mi alergia
he vendido de puerta en puerta
por la voluntad.
Porque no llevo sombrero de colmo
ni palmas de atrezo
ni lengua de esmero
soy un borracho de la madrugá.
Y es que no tengo apetito,
ni como ni le pido peras al olmo
ni en tí me embeleso
borracho de la madrugá.
Amurallásteis las chabolas de mi estampa,
los arrecifes de mi alcoba,
manoseásteis mi estandarte de bobadas
y los sarmientos que recojo a paso lento
los escondí porque llevan tu aliento
de puerta en puerta
por la voluntad.
Porque no llevo sombrero de colmo
ni palmas de atrezo
ni lengua de esmero
soy un borracho de la madrugá.
Y es que no tengo apetito,
ni como ni le pido peras al olmo
ni en tí me embeleso
borracho de la madrugá.

April 27

A seguridade

reunídevos para solucionar os problemas que vós creades,
para mañá de novo renegar do que hoxe arranxastes.
tirades millóns en cada reunión
pero como o diñeiro non é voso
¿cal é o problema?

unha e outra vez témosvos oído a mesma mentira,
unha e outra vez témosvos oído e nada se arranxa,
non sodes benvidos en ningures ¿por que será?
¿a que pobo defendedes, representantes de quen?

rodeádesvos de policía, tomades as cidades,
mallan na xente no nome da vosa seguridade,
e vós cos pés enriba da mesa facendo bromas
e rindo e namentres, ¿canta xente matades de fame?
desvergonzados fachendosos, baixade os pés da mesa.

abaixo.

algún día pagaredes todo o que facedes,
todo o que sufriron os pobos hánvolo devolver.
sabemos que no voso dicionario non existe o respecto;
namentres, aínda que só sexa iso, gardade as formas

April 24

MuNDo EnFeRMo TeRMiNaL

Se ha roto el sol
Se ha roto el mar
Ahora, ¿con quién vamos a jugar?
Mundo enfermo terminal.

Busco una flor
Que me enseñe su color
Dime, al menos, que regresarás
El día me ha tratado mal

La envidia rige el corazón
El poderoso engorda en su sillón
Y yo sudando solo en el colchón
Me arrancaste una ilusión.

Ojalá no salga el sol
Ojalá no salga el sol
Me ha contado la luna
Que ahora brilla de prestado,
Tiene el corazón contaminado.

Soy un zorro ¡ mátame!
Arráncame la piel y vístete.
El hombre en su camino hacia la evolución
Ha perdido la razón.
April 20

Momo

Momo

  

     

-¡Vete con Momo!

 

Estas palabras se convirtieron en una frase hecha entre la gente de las cercanías. Igual que se dice: “¡Buena suerte!”, o “¡Que aproveche!”, o “¡Y qué sé yo!”, se decía, en toda clase de ocasiones: “¡Vete con Momo!”.

 

Pero, ¿por qué? ¿Es que Momo era tan increíblemente lista que tenía un buen consejo para cualquiera? ¿Encontraba siempre las palabras apropiadas cuando alguien necesitaba consuelo? ¿Sabía hacer juicios sabios y justos?

 

No; Momo, como cualquier otro niño, no sabía hacer nada de todo eso.

 

Entonces, ¿es que Momo sabía algo que ponía a la gente de buen humor? ¿Sabía cantar muy bien? ¿O sabía tocar un instrumento? ¿O es que -ya que vivía en una especie de circo- sabía bailar o hacer acrobacias?

 

 

 

  No, tampoco era eso.

 

¿Acaso sabía magia? ¿Conocía algún encantamiento con el que se pudiera ahuyentar todas las miserias y preocupaciones? ¿Sabía leer en las líneas de la mano o predecir el futuro de cualquier otro modo?

 

Nada de eso.

 

Lo que la pequeña Momo sabía hacer como nadie era escuchar. Eso no es nada especial, dirá, quizás, algún lector; cualquiera sabe escuchar. 

 

Pues eso es un error. Muy pocas personas saben escuchar de verdad. Y la manera en que sabía escuchar Momo era única.

 

                      

                          

 

Momo sabía escuchar de tal manera que a la gente tonta se le ocurrían, de repente, ideas muy inteligentes. No porque dijera o preguntara algo que llevara a los demás a pensar esas ideas, no; simplemente estaba allí y escuchaba con toda su atención y toda simpatía.

 

Mientras tanto miraba al otro con sus grandes ojos negros y el otro en cuestión notaba de inmediato cómo se le ocurrían pensamientos que nunca hubiera creído que estaban en él.

 

Sabía escuchar de tal manera que la gente perpleja o indecisa sabía muy bien, de repente, qué era lo que quería. O los tímidos se sentían de súbito muy libres y valerosos. O los desgraciados y agobiados se volvían confiados y alegres. 

 

Y si alguien creía que su vida estaba totalmente perdida y que era insignificante y que él mismo no era más que uno entre millones, y que no importaba nada y que se podía sustituir con la misma facilidad que una maceta rota, iba y le contaba todo eso a la pequeña Momo, y le resultaba claro, de modo misterioso mientras hablaba, que tal como era sólo había uno entre todos los hombres y que, por eso, era importante a su manera, para el mundo.

 

¡Así sabía escuchar Momo!

 

April 14

No

"No"

No, no intentes disculparte
No juegues a insistir
Las excusas ya existían antes de ti

No, no me mires como antes
No hables en plural
La retórica es tu arma más letal

Voy a pedirte que no vuelvas más
Siento que me duelas todavía aquí
Adentro

Y que a tu edad sepas bien lo que es
Romperle el corazón a alguien así

No se puede vivir con tanto veneno,
La esperanza que me dio tu amor
No me la dio más nadie,
Te juro, no miento

No se puede vivir con tanto veneno
No se puede dedicar el alma
A acumular intentos
Pesa más la rabia que el cemento

Espero que no esperes que te espere
Después de mis 26
La paciencia se me ha ido hasta los pies

Y voy deshojando margaritas
Y mirando sin mirar
Para ver si así, te irritas y te vas

Voy a pedirte que no vuelvas más
Siento que me duelas todavía aquí
Adentro

Y que a tu edad sepas bien lo que es
Romperle el corazón a alguien así

No se puede vivir con tanto veneno
La esperanza que me dio tu amor
No me la dio más nadie
Te juro, no miento

No se puede morir con tanto veneno
No se puede dedicar el alma
A acumular intentos
Pesa más la rabia que el cemento

March 13

Qué mas da

Qué más da el sol que se pone o el sol que se levanta,
La luna que nace o la luna que muere.
Mucho tiempo, toda mi vida, esperé verte surgir entre las nieblas monótonas,
Luz inextinguible, prodigio rubio como la llama;
Ahora que te visto sufro, porque igual que aquéllos
No has sido para mí menos brillante,
Menos efímero o menos inaccesible que el sol y la luna alternados.
Mas yo sé lo que digo si a ellos te comparo,
Porque aun siendo brillante, efímero, inaccesible,
Tu recuerdo, como el de ambos astros,
Basta para iluminar, tú ausente, toda esta niebla que me envuelve.
March 06

Reincidentes - Mi generación

Para unos fueron imposibles
Las cuestas arriba del camino
Hay quien salio por la puerta chica
Vivir para morir, no querer existir
¿fue la velocidad o el jodido azar?
¿donde estas, querida generacion
tu frescura se trunco
yo nunca os he dicho adios
Pero aqui esta la mayoria
Rendidos y desmemoriados
Apoliticos y acomodadosDicen que protestar es para la juventud
Que el mundo es como es y no va a cambiar
¿donde esta mi puta generacion?
que escuchaba rock and roll
y aspiraba a algo mejor
Uhh cerebros aplanaos
Uhh ilusiones dirigidas
viejos de nuestra edad vaya pena que dan
viejos de nuestra edad vidas de vegetal
viejos de nuestra edad cuarenta sin cumplir
viejos de nuestra edad han muerto sin morir
Siempre hay honrosas excepciones,
Y lo que resulta admirable,
Ver a los verdaderos mayores
Creer en un ideal y nunca abandonar
Aportando saber, recordandonos
donde esta su dura generacion
la que intentaba evitar
la oscuridad, el horror
Uhh cerebros aplanaos
Uhh ilusiones dirigidas
viejos de nuestra edad y su conciencia
viejos de nuestra edad su indiferencia
viejos de nuestra edad me dan verguenza
viejos de nuestra edad .

March 05

Tremendoooooo

KAOTIKO - OTRA NOCHE
 
Otra noche para el bar
hemos salido a ver que pasa,
una vez más, nos vamos a drogar.
Va subiendo el calentón
y se van llendo mis problemas,
una vez más, mañana volverán.
El mundo pasa ante mí
y la película es muy mala,
ciencia ficción,
nos vamos a drogar.
Hay quien busca el colocón
y otros ¡sexo de rebajas!,
yo estoy muy bien. Mañana volveré.

Sin política y sin dios
sin que nadie me sujete.
Vete a mamar
no me entretengas más,
que huevo ni que cojón
hoy no seré amigo de nadie
vete a soñar
me voy a colocar.

No hay dinero, ni colegas
tendré que irme para casa
llegó el final,
de tanta diversión.
La función se terminó
alguno ha hecho buena caja
a lo mejor
¡me voy a casa o no!

Sin política y sin dios... (Bis)

March 01

De vuelta...

Hacía ya días que había dejado esto abandonado. Aquí os dejo una de las míticas canciones que han marcado mi infancia :D:D aunke aun kreo ke estoy en ella....

Salir - Extremoduro

Tú, harta de tanta duda
Yo, de preguntarle al viento
Tú, qué dónde conocí a la Luna?
Yo, qué en que coño ocupo el tiempo?

En salir, beber, el rollo de siempre,
meterme 1000 rayas, hablar con la gente
y llegar a la cama y jóder qué putada sin tí.

Voy que ni toco el suelo y espantao hasta las nubes
no sé si son tus besos o este tripi que m sube.
Ya no me acuerdo de ná que todo era de colores
¿dónde estarán los besos? se los han quedao la flores.

Salir, beber, el rollo de siempre,
meterme 1000 rayas, hablar con la gente
y llegar a la cama y jóder qué putada sin tí.

Y al llegar a casa, me saludan:
- oye dónde vas cabrón? ¿dónde te has metido?
Te aseguro que no he estao de más, que no he perdido el tiempo,
que lo he gastao en:

Salir, beber, el rollo de siempre,
meterme 1000 rayas, hablar con la gente,
y llegar a la cama y jóder qué putada sin tí.
Y al día siguiente...

"Para unos, la vida es galopar un camino empedrado de horas, minutos y segundos.
Yo, más humilde soy, y sólo quiero que la ola que surge del último suspiro de un segundo,
me transporte mecido hasta el siguiente".

Salirrrrrrrr, bebeeeeeeerrrrrrr!!!!!!!

 
Photo 1 of 69
No list items have been added yet.